شهید قائد افضلیشهید قائد افضلی شهید قائد افضلی شهید قائد افضلیشهید قائد افضلی
امروز سه شنبه، ۱۹ حمل ۱۳۹۹
اساسنامه بنیاد شهید افضلی
بسم الله الرحمن الرحیم
شرایط نوین در افغانستان وارد دهمین سال آن گردیده و تغییرات گوناگونی در عرصه های مختلف پدیدار گشته است . کشوری پس از سه ده ویرانی و نابسامانی، علایم احیای مجدد را در خود احساس نموده و آهسته ولی با دشواری گامهای رو به جلو نهاده است .
با وجود برپایی اساسات یک نظام در کشور، مشکلات و معاذیر بیرونی و داخلی جدید، یکی پی دیگری رونما گردید تا مردم افغانستان، بویژه آن عده از آسیب دیدگان و مصیبت رسیدگان اصلی سالهای جنگ و آوارگی، نتوانند به صورت درست از مزایای این دستاورد های نوین بهره مند گردند ....
شهید نعمت الله افضلی

nematullah

شهید نعمت الله افضلی فرزند حیات الله افضلی در دامان خانواده متدین و مبارز در برامان شهر هرات دیده به جهان گشود. نخست تعلیمات دینی و رسمی خود را تا صنف هشتم ادامه داد، متعاقبا برای ادامه تحصیل شامل لیسه‌ جامی هرات گردید، هنوز به صنف یازدهم لیسه‌ جامی مصروف فراگیری تحصیل بود که ابرهای نکبت بار کمونیزم فضای میهن اسلامی ما را تاریک ساخت. او تحصیلاتش را ناتمام گذاشت و روانه‌ی سنگرهای جهاد مسلحانه گردید.
او بیست سال از زندگی خود را سپری نموده بود که سلاح پاسداری از اسلام و قرآن  را بر شانه اش نمود.

 روح پاکش آکنده از اخلاص، مقاومت، صبر، تقوی بود. با روحیه‌ سرشار از قهرمانی به جنگ دشمن می شتافت. او سلاح علم و عمل و تقوی را با هم یکی نموده و به سوی پایگاه های دشمن به پیش می رفت. سنگرش همیشه خط مقدم جبهه بود و دوست داشت از همسنگرانش همیشه مقدم تر در خط قتال حضور داشته باشد.

قهرمانی ها و ایثارگری هایش توام با اخلاق حمیده آن، او را جوان پیشگام معرکه ها گردانید، افتخارات فراوان جهادی که سنگر هرات خود حکایتگر آن است. بالاخره به تاریخ 25/3/1361 در جنگ در محله‌ی وردک ها، غرب شهر هرات، در حالی که همسنگر محبوبش شهید محمد معروف جامی هدف مرمی دشمن قرار گرفته بود، شهید نعمت الله خواست تا پیکر مطهر همر رزمش را از چشم دید دشمن دور سازد اما از آن جایی که جسم هر دو در یک سنگر قرار داشت روح بلند آن ها نیز با هم عجین شده بود، خود نیز هدف مرمی دشمن قرار می گیرد و روح هر دو شهید جوان یک جا و با هم عروج نمود و به ملکوت اعلی می پیوندد.

لوای حق، سال اول، شماره هشتم، جوزا 1367، ص 4-23